Kahramanlarımız

Bazıları bana "gülümsemeyi unuttun mu" diye sorar. Unutmadım. Sadece saklıyorum, kimin görmeye değer olduğuna karar verene kadar.

Sınır köyümde büyüdüm, kılıç tutmayı ustamdan öğrendim. O beni son savaşında kurtardı, ben onu kurtaramadım. O günden beri içimde bir söz taşıyorum: arkamdaki kimseyi kaybetmeyeceğim. Bazen bu söz beni akıllıca olmayan yerlere sürüklüyor, biliyorum. Ama bir daha o boşluğu hissetmektense, gereğinden fazla risk almayı tercih ederim.

Zırhımın ağırlığını sevmiyorum, ama onu her sabah giymeyi seçiyorum. Kaşımdaki iz de öyle, sildirmedim. Unutmak istemediğim şeyler var.

İtiraf edeyim: arenada alkış almayı severim. Ama bir gün fark ettim ki en gerçek alkışı, kurtardığım bir köyün sessizliği verdi bana: kimse tezahürat yapmadı, sadece ağladılar, sonra sarıldılar. O gün anladım: eğlence için değil, doğru olan için savaşmalıyım.

Yine de eski alışkanlık zor bırakılıyor. Bir düşmanı yenince hâlâ elimi havaya kaldırıp etrafa bakınırım, kimse alkışlamasa bile. Takımım bana gülüyor, haklılar da.

Param elimde durmaz, biliyorum. Ama bir köyü kurtarmaya param yetiyorsa, cebimde durmasının ne anlamı var?

Bir zamanlar bir büyüyle ailemin evini yaktım. Kaza mıydı? Evet. Beni rahatlatıyor mu bu? Hayır.

O günden beri her büyüyü iki kez düşünürüm. Bazen üç. Takımım bunun sabrımı test ettiğini söylüyor ama gerçek şu: kontrolü kaybetmenin neye mal olduğunu biliyorum, bir daha asla o bedeli ödemek istemiyorum.

Yanımda hep küçük bir kedi heykelciği taşırım, annemin bana verdiği son şey. Şans uğuru diyorum ama aslında bir hatırlatıcı: dikkatli ol, ama unutma da neden savaştığını.

Akademiden atıldım çünkü hocamın sakalını yaktım. Kaza mıydı? Teknik olarak evet. Pişman mıyım? Biraz. Bir daha denemeyecek miyim? Kesinlikle deneyeceğim, sadece uzaktan.

Her patlama bir derstir diyorum kendime, ve şu ana kadar epey ders aldım. Asam çatlak ama hâlâ çalışıyor, tıpkı benim gibi belki de.

En sevdiğim şey, bir şeyin nasıl işlediğini merak etmek. En az sevdiğim şey de, bunu öğrenirken kaşlarımı kaybetme ihtimalim.

Bir salgın köyümü aldı benden çünkü yardım zamanında gelmedi. O günden beri kendime bir söz verdim: kim olursa olsun, kim ne kadar uzakta olursa olsun, geç kalmayacağım.

Bazen bu söz beni tüketiyor. Takımım "kendine de biraz iyileş" diyor, gülüp geçiyorum. Ama nasıl dinlenirim ki, birinin bana ihtiyacı olabilecekken?

Elimdeki tılsım hâlâ parlıyor, köyümden kalan tek şey. Onu her kullandığımda, bir kere daha geç kalmadığımı hissediyorum.

Savaş alanında sayısız hayat kurtardım. Bir tanesini kaybettim. Tahmin edin hangisini hâlâ hatırlıyorum her gece.

Artık savaş meydanlarından uzağım, yol boyunca karşıma çıkanlara küçük küçük yardım ediyorum. Belki bu şekilde o eski ağırlığı biraz hafifletebilirim, ya da sadece taşımayı öğreniyorumdur.

Cebimde eski bir madalya taşırım. Kimse sormaz, ben de anlatmam, ama bugün anlattım işte. Bazen bir günlük sayfası, bir arkadaştan daha kolay dinliyor insanı.

Az konuşurum. Çok dinlerim. Ormanda böyle hayatta kalınır, ailem bir baskında yok olduğunda bunu öğrendim, yalnız ve hızlı.

Yıllarca kimseye ihtiyacım olmadığını düşündüm. Sonra bir grupla yola çıktım ve fark ettim: bazen bir okun isabet etmesi için değil, birinin arkanı kollaması için de birine ihtiyacın olur.

Hâlâ tam güvenmiyorum. Ama denemeye başladım. Bu da bir şey, sanırım.

Babam "sabır her nişancının en önemli silahıdır" derdi. Ben de bir gün evden kaçıp maceraya atıldım, yani sabrı pek dinlemedim galiba.

Hâlâ öğreniyorum. Rowan bana sessiz kalmayı öğretmeye çalışıyor, ben de ona konuşmanın da bir silah olabileceğini göstermeye çalışıyorum. İkimiz de pek başarılı değiliz ama deniyoruz.

Babamın düdüğünü hâlâ boynumda taşırım. Bazen çalarım, sadece onu duyabiliyormuş gibi hissetmek için.

Kasabam bir gecede yandı. Elimde kalan tek şey lavtam ve içimdeki hikayelerdi. O gece ağladım, ertesi gün şarkı söyledim, ikisi de gerçekti.

Her kasabada bir gülümseme bırakıyorum artık. Bu benim evimi yeniden inşa etme şeklim, sanırım, tuğla tuğla değil, hikaye hikaye.

Gerçeği biraz süslerim bazen, itiraf ediyorum. Ama bir hikayenin kalbi her zaman gerçek kalır, süsler sadece onu daha iyi görmenizi sağlar.

Ailem beni reddetti çünkü saray hayatını bırakıp lavta çaldım. "Gerçek bir alkış, sahte bir unvandan daha değerlidir" dedim onlara, kapıyı arkamdan kapatırken.

Kibirli olduğumu söylerler, belki haklılar. Ama bir dostuma ihtiyaç olduğunda, unvanımı değil kendimi ortaya koyarım, ve bu hiçbir tacın veremeyeceği bir şey.

Ailemin arması işlenmiş bir yüzüğüm var hâlâ, ama takmıyorum. Bazı şeyleri unutmadan taşımanın yolu, onları göstermemekten geçiyor.

Ustamı ihbar ettim çünkü yozlaşmıştı. Doğru olanı yaptım, biliyorum. Ama "hocasına ihanet eden" lakabı hâlâ peşimde, bazı geceler zırhımdan daha ağır geliyor.

Onur, alkıştan önce gelir diyorum kendime. Kimse beni alkışlamasa bile, aynaya baktığımda utanmayacağım bir seçim yapmak istiyorum.

Gri alanları görmekte zorlandığımı biliyorum. Belki de bu yüzden yanımda, benim göremediğimi gören insanlara ihtiyacım var.

Kız kardeşimi koruyamadım. O günden beri her zayıf, her korumasız olanı koruma yemini ettim, belki de kendimi affetmenin tek yolu bu.

Dinlenmeyi reddederim, biliyorum. Takımım beni durdurmaya çalışıyor, ben de onları durdurmalarına izin vermemeye çalışıyorum. İkimiz de inatçıyız galiba.

Kardeşimden kalan kolyeyi hiç çıkarmam. Onu koruyamadım ama anısını koruyabilirim, ve bu bana yetiyor, çoğu gün.

Bir madencilik şirketi ormanımı yok etti. O gün topraktan bir şey öğrendim: unutmuyor. Ben de unutmayacağım.

Cebimde küllerden büyüyen ilk fideyi taşırım hâlâ. Küçük, kırılgan, ama hayatta. Tıpkı umut gibi.

İnsan kalabalıklarından rahatsız olurum, itiraf ediyorum. Ama bu grup... bu grup bana toprak gibi hissettiriyor bazen. Sabit, güvenilir, gerçek.

Şehri denedim bir zamanlar. Duvarlar arasında nefes alamadım, kelimenin tam anlamıyla. Ormana döndüm ve bir daha ayrılmadım.

Omzumdaki kuş, yıllar önce iyileştirdiğim bir dost. O günden beri hiç ayrılmadık. İnsanlara güvenmem uzun sürer ama hayvanlar hiç yalan söylemez.

Sosyal olarak beceriksiz olduğumu söylerler. Belki haklılar. Ama bir kuşla derin bir sohbet edebiliyorsam, kaybettiğim bir şey yok demektir.

Sokaklarda büyüdüm, hayatta kalmak için çalmayı öğrendim. Bir gün zengin bir tüccardan çaldığım parayla aç bir mahalleyi doyurdum. Kimse bilmiyordu, bu yazıyı okuyana kadar.

Kimseye tam güvenmem. Geçmişimi gizlerim. Ama bir kez güvenirsem, o güven sonsuza kadar sürer, bunu hak eden çok az insan oldu şimdiye kadar.

Sırlarım kalacak, sanırım. Ama bu bir tanesi... bunu paylaşmaya değerdi.

Hırsızlar loncasında büyüdüm. Lonca beni bir "iş" için feda edilebilir görünce anladım: hiçbir şey göründüğü gibi değilmiş.

O günden beri kimseye tam bağlanmamaya çalışıyorum, daha güvenli. Ama bu grup... bu grup bana belki gerçek bir aile olabileceğini hissettiriyor, ve bu beni hem umutlandırıyor hem korkutuyor.

Parmaklarımdaki yüzükler çoğunlukla "ödünç alınmış". Ama güven ödünç alınmaz, kazanılır. Belki burada, sonunda, kazanabilirim.